Παιδική κακοποίηση στην Ελλάδα: Η βία που μένει αθέατη

Μόνο το καλοκαίρι του 2026 καταγράφηκαν από τη Γραμμή SOS 1056 εκατοντάδες σοβαρές αναφορές κακοποίησης και παραμέλησης. Πίσω όμως από κάθε αριθμό υπάρχει το δυσκολότερο κομμάτι: τα παιδιά που δεν μιλούν, οι ενήλικοι που δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και ένα σύστημα που ακόμη προσπαθεί να κλείσει κρίσιμα κενά προστασίας.

21 Σεπτεμβρίου 2026

Η παιδική κακοποίηση σπάνια αρχίζει με μια εικόνα που δεν χωρά αμφιβολία. Πιο συχνά εμφανίζεται ως κάτι που «δεν κολλάει»: ένα παιδί που αλλάζει ξαφνικά, ένας ανεξήγητος φόβος, συχνές απουσίες, μια ιστορία που ειπώθηκε μισή, μια μελανιά που έχει πάντα μια διαφορετική εξήγηση, ένα παιδί που δείχνει μονίμως πεινασμένο, παραμελημένο ή υπερβολικά φοβισμένο μπροστά σε συγκεκριμένο άνθρωπο.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη δυσκολία. Η παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο όσα φτάνουν στην Αστυνομία, σε έναν εισαγγελέα ή σε μια γραμμή βοήθειας. Είναι και όσα δεν καταγγέλλονται ποτέ. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επισημαίνει ότι η κακοποίηση παιδιών παραμένει συχνά κρυφή και ότι μόνο ένα μέρος των θυμάτων φτάνει σε επίσημες υπηρεσίες υποστήριξης.

Στην Ελλάδα, ένα από τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στιγμιότυπα δείχνει το μέγεθος της πίεσης. Από την 1η Ιουνίου έως τις 31 Αυγούστου 2026, η Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 διαχειρίστηκε 432 σοβαρές αναφορές κακοποίησης και παραμέλησης — περίπου πέντε κάθε ημέρα. Για τις συγκεκριμένες αναφορές ενημερώθηκαν, σύμφωνα με «Το Χαμόγελο του Παιδιού», οι αρμόδιες αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές.

Το πρώτο λάθος: να πιστεύουμε ότι «θα φανεί»

Υπάρχει μια επικίνδυνη κοινωνική βεβαιότητα ότι η σοβαρή κακοποίηση είναι πάντα ορατή. Ότι θα υπάρξει ένας τραυματισμός, μια κραυγή, μια καθαρή καταγγελία. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πολλά παιδιά δεν έχουν τη γλώσσα, τη δύναμη ή την αίσθηση ασφάλειας για να περιγράψουν αυτό που τους συμβαίνει.

Μπορεί να φοβούνται ότι δεν θα τα πιστέψει κανείς. Μπορεί να νιώθουν ντροπή ή ενοχή. Μπορεί ο άνθρωπος που τα κακοποιεί να είναι ταυτόχρονα άνθρωπος από τον οποίο εξαρτώνται, που αγαπούν ή φοβούνται να χάσουν. Μπορεί ακόμη να έχουν πειστεί ότι αυτό που βιώνουν είναι «φυσιολογικό» ή ότι εκείνα προκάλεσαν τη συμπεριφορά του ενήλικα.

Αυτός είναι και ο λόγος που η σιωπή δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως απουσία προβλήματος. Η ΕΛΙΖΑ επισημαίνει ότι παιδιά που υποφέρουν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτό που συμβαίνει είναι κακοποίηση, να μην έχουν τις λέξεις για να το περιγράψουν ή να φοβούνται τις συνέπειες μιας αποκάλυψης.

Παιδικό χέρι σε παράθυρο, συμβολική εικόνα για τη σιωπή και την απομόνωση

Τι είναι πραγματικά η παιδική κακοποίηση

Ο ΠΟΥ χρησιμοποιεί έναν ευρύ ορισμό: παιδική κακοποίηση και κακομεταχείριση είναι η σωματική ή συναισθηματική βία, η σεξουαλική κακοποίηση, η παραμέληση και κάθε μορφή εκμετάλλευσης που προκαλεί ή μπορεί να προκαλέσει βλάβη στην υγεία, την ανάπτυξη, την επιβίωση ή την αξιοπρέπεια ενός παιδιού κάτω των 18 ετών, μέσα σε σχέση ευθύνης, εμπιστοσύνης ή εξουσίας.

Αυτό σημαίνει ότι η κακοποίηση δεν είναι μόνο ένα χτύπημα. Μπορεί να είναι η συνεχής ταπείνωση, ο εκφοβισμός, η τρομοκράτηση, η στέρηση βασικής φροντίδας, η έκθεση σε βία μέσα στο σπίτι, η σεξουαλική εκμετάλλευση ή η διαδικτυακή χειραγώγηση. Συχνά, μάλιστα, περισσότερες από μία μορφές συνυπάρχουν.

Σωματική κακοποίηση

Περιλαμβάνει την εσκεμμένη άσκηση σωματικής βίας που βλάπτει ή μπορεί να βλάψει το παιδί. Ο ΠΟΥ τονίζει επίσης ότι η σωματική τιμωρία δεν έχει αποδεδειγμένο όφελος για τα παιδιά και συνδέεται με αρνητικές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία, στη μάθηση και στη συμπεριφορά.

Ψυχολογική ή συναισθηματική κακοποίηση

Η επαναλαμβανόμενη απαξίωση, η απόρριψη, ο εξευτελισμός, οι απειλές και η δημιουργία μόνιμου φόβου μπορούν να τραυματίσουν βαθιά ένα παιδί ακόμη και όταν δεν υπάρχει κανένα σωματικό σημάδι.

Σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση

Δεν περιορίζεται στη σωματική επαφή. Μπορεί να περιλαμβάνει και μη επαφικές μορφές εκμετάλλευσης, έκθεση ή εξαναγκασμό, καθώς και διαδικτυακή κακοποίηση. Τα παιδιά μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτό που συμβαίνει αποτελεί κακοποίηση, ιδιαίτερα όταν έχει προηγηθεί σταδιακή χειραγώγηση και οικοδόμηση ψευδούς εμπιστοσύνης.

Στην Ελλάδα χρησιμοποιείται ακόμη συχνά η παλαιότερη έρευνα BECAN ως ένδειξη του μεγέθους του προβλήματος: το ΕΛΙΖΑ αναφέρει ότι τα δεδομένα της έδειχναν πως περίπου 1 στα 5 παιδιά είχε βιώσει περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης και ότι πολλές περιπτώσεις παρέμεναν χωρίς διάγνωση και αντιμετώπιση. Τα στοιχεία αυτά είναι παλαιότερα και δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως σημερινή μέτρηση· η αξία τους είναι ότι αναδεικνύουν πόσο μεγάλο είναι το διαχρονικό κενό καταγραφής.

Παραμέληση

Η παραμέληση μπορεί να είναι λιγότερο θεαματική, αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνη. Ένα παιδί που στερείται συστηματικά τροφή, υγιεινή, ιατρική φροντίδα, κατάλληλη επίβλεψη, σχολική παρουσία ή βασική συναισθηματική φροντίδα μπορεί να υφίσταται σοβαρή βλάβη χωρίς κανένα «δραματικό» περιστατικό που να τραβήξει αμέσως την προσοχή.

Οι αριθμοί στην Ελλάδα και το μεγάλο κενό

Η UNICEF για την Ελλάδα καταγράφει ένα επίμονο πρόβλημα: δεν υπάρχει ακόμη πλήρης, ενιαία εικόνα για όλες τις μορφές βίας κατά των παιδιών. Στην αποτύπωσή της για τα δικαιώματα του παιδιού επισημαίνει ελλείψεις στον συντονισμό, κατακερματισμένη διακυβέρνηση και απουσία ολοκληρωμένων εθνικών δεδομένων.

Για την περίοδο 2019–2020 η UNICEF παραθέτει στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας για 1.214 ανήλικους επιζώντες βίας: 49,4% είχαν υποστεί σωματική βία, 29,5% σεξουαλική βία και 18% ενδοοικογενειακή βία, ενώ το 62% ήταν κάτω των 14 ετών. Πρόκειται για συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και όχι για σημερινή εκτίμηση του συνολικού φαινομένου.

Η διάκριση αυτή είναι κρίσιμη. Οι αναφορές δεν ισούνται με την πραγματική συχνότητα της κακοποίησης. Μετρούν μόνο ό,τι έφτασε σε κάποιον φορέα, καταγράφηκε και ταξινομήθηκε. Γι’ αυτό και κάθε σοβαρή αποτίμηση οφείλει να λέει όχι μόνο τι γνωρίζουμε, αλλά και τι δεν γνωρίζουμε.

Ένα παγκόσμιο πρόβλημα που αρχίζει συχνά πολύ νωρίς

Η εικόνα διεθνώς είναι εξίσου βαριά. Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι έως και 1 δισεκατομμύριο παιδιά ηλικίας 2–17 ετών έχουν βιώσει σωματική, σεξουαλική ή συναισθηματική βία ή παραμέληση μέσα σε έναν χρόνο. Παράλληλα, έξι στα δέκα παιδιά κάτω των πέντε ετών υφίστανται τακτικά σωματική τιμωρία ή/και ψυχολογική βία από γονείς ή φροντιστές.

Οι συνέπειες μπορεί να ακολουθούν το παιδί για χρόνια: άγχος, κατάθλιψη, μετατραυματικό στρες, δυσκολίες στη μάθηση, προβλήματα στις σχέσεις, αυξημένη έκθεση σε μελλοντική βία και επιβαρύνσεις στη σωματική υγεία. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε παιδί που κακοποιείται θα έχει την ίδια πορεία. Σημαίνει ότι η έγκαιρη προστασία και η σταθερή υποστήριξη έχουν τεράστια σημασία.

Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούμε

Δεν υπάρχει μία «λίστα διάγνωσης» που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας γονιός, γείτονας ή εκπαιδευτικός για να αποφανθεί μόνος του ότι υπάρχει κακοποίηση. Ένα μεμονωμένο σημάδι μπορεί να έχει πολλές εξηγήσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι το μοτίβο, η ξαφνική αλλαγή, ο συνδυασμός ενδείξεων και —πάνω απ’ όλα— όσα λέει ή προσπαθεί να πει το ίδιο το παιδί.

Ανεξήγητοι ή επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί, ιδιαίτερα όταν οι εξηγήσεις δεν είναι συνεπείς.
Απότομες αλλαγές συμπεριφοράς: έντονη απόσυρση, επιθετικότητα, φόβος, ξαφνικές εκρήξεις ή απώλεια ενδιαφέροντος για πράγματα που πριν αγαπούσε.
Έντονος φόβος για συγκεκριμένο άτομο ή χώρο ή μεγάλη δυσφορία στην προοπτική επιστροφής στο σπίτι.
Παλινδρόμηση σε συμπεριφορές μικρότερης ηλικίας ή νέα προβλήματα ύπνου.
Συχνή πείνα, κακή υγιεινή, ακατάλληλα ρούχα ή έλλειψη ιατρικής φροντίδας, όταν αυτά εμφανίζονται συστηματικά και όχι ως μεμονωμένη δυσκολία.
Συχνές αδικαιολόγητες απουσίες ή απότομη πτώση στη σχολική λειτουργικότητα.
Σεξουαλικοποιημένες γνώσεις ή συμπεριφορές ασυνήθιστες για την ηλικία, ιδιαίτερα όταν συνδυάζονται με φόβο, πόνο ή άλλες αλλαγές.

Το ΕΛΙΖΑ τονίζει ειδικά για τους εκπαιδευτικούς ότι ο ρόλος τους δεν είναι να κάνουν έρευνα ή να αποδείξουν τι συνέβη. Είναι να παρατηρήσουν, να ακούσουν, να καταγράψουν την ανησυχία και να κινητοποιήσουν τους αρμόδιους μηχανισμούς.

Όταν το παιδί μιλήσει: η πρώτη αντίδραση μπορεί να αλλάξει τα πάντα

Η αποκάλυψη κακοποίησης συχνά δεν γίνεται με μια πλήρη αφήγηση. Μπορεί να ξεκινήσει με μία φράση, έναν υπαινιγμό ή μια ερώτηση. Η αντίδραση του ενήλικα εκείνη τη στιγμή είναι κρίσιμη.

Ακούμε χωρίς ανάκριση. Δεν πιέζουμε το παιδί να δώσει λεπτομέρειες και δεν κάνουμε καθοδηγητικές ερωτήσεις. Η δουλειά της διερεύνησης ανήκει στους ειδικούς και στις αρμόδιες αρχές.

Δεν δείχνουμε σοκ ή δυσπιστία. Το παιδί μπορεί να σταματήσει να μιλά αν νιώσει ότι αυτό που λέει τρομάζει, εξοργίζει ή δεν πείθει τον ενήλικα.

Του λέμε ότι έκανε σωστά που μίλησε. Ένα παιδί που έχει κρατήσει ένα μυστικό από φόβο χρειάζεται να ακούσει ότι η αποκάλυψη δεν ήταν προδοσία, αλλά βήμα προς την ασφάλεια.

Δεν υποσχόμαστε απόλυτη μυστικότητα. Μπορούμε να πούμε ότι θα μοιραστούμε την πληροφορία μόνο με ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν ώστε να είναι ασφαλές.

Δεν αντιμετωπίζουμε μόνοι μας τον φερόμενο δράστη. Μια αντιπαράθεση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για το παιδί ή να δυσκολέψει την επίσημη διερεύνηση.

Χέρι ενήλικα κρατά απαλά το χέρι παιδιού, συμβολική εικόνα υποστήριξης

«Δεν είμαι σίγουρος»: Χρειάζεται απόδειξη για να μιλήσω;

Όχι. Ο πολίτης δεν καλείται να κάνει αστυνομική ή ιατροδικαστική έρευνα. Το ΕΛΙΖΑ επισημαίνει ότι ακόμη και μια σοβαρή ανησυχία ή υποψία μπορεί να είναι αρκετή για να ζητήσουμε καθοδήγηση ή να προχωρήσουμε σε αναφορά· οι αρμόδιες αρχές είναι εκείνες που θα διερευνήσουν τα πραγματικά περιστατικά.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί ο φόβος της «λάθος καταγγελίας» συχνά λειτουργεί ως δικαιολογία για αδράνεια. Η σωστή λύση δεν είναι η δημόσια κατηγορία ή η διάδοση φημών. Είναι η επικοινωνία με τις κατάλληλες υπηρεσίες, η καταγραφή συγκεκριμένων παρατηρήσεων και η προστασία της ιδιωτικότητας του παιδιού.

Πού ζητάμε βοήθεια στην Ελλάδα

Αν ένα παιδί βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο: 100 ή 112.

Εθνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056: δωρεάν, 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο, για παιδιά και ενήλικες. Στελεχώνεται από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

Γραμμή ΕΛΙΖΑ 10454: δωρεάν συμβουλευτική, ενδυνάμωση και καθοδήγηση για γονείς, πολίτες και επαγγελματίες που υποψιάζονται κακοποίηση ή παραμέληση.

Αστυνομία / Εισαγγελική Αρχή: η επίσημη κρατική πύλη οικογενειακής πολιτικής αναφέρει ότι καταγγελία για κακοποίηση παιδιού μπορεί να γίνει στην Αστυνομία ή στην Εισαγγελία.

Διαδικτυακή κακοποίηση ή παράνομο υλικό: Διεύθυνση Δίωξης Κυβερνοεγκλήματος, 11188.

Για τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο όπου η ζωή μεταφέρεται όλο και περισσότερο στις οθόνες, η προστασία δεν σταματά στην πόρτα του σπιτιού. Το FullPress365 έχει ήδη αναλύσει τι αλλάζει στη συζήτηση για τα social media και τα παιδιά. Η διαδικτυακή ασφάλεια, η ιδιωτικότητα και η εκπαίδευση γύρω από το ποιος μπορεί να ζητά φωτογραφίες, μυστικά ή προσωπικά δεδομένα είναι πλέον μέρος της ίδιας συζήτησης για την παιδική προστασία.

Το διαδίκτυο άλλαξε τον χώρο του κινδύνου — όχι την ευθύνη

Η σεξουαλική εκμετάλλευση και η χειραγώγηση δεν χρειάζονται πλέον φυσική παρουσία. Μπορούν να αρχίσουν με ένα μήνυμα, έναν ψεύτικο λογαριασμό, μια σχέση εμπιστοσύνης που χτίζεται σταδιακά ή μια απαίτηση να κρατηθεί κάτι «μυστικό». Το πρόβλημα δεν λύνεται με το να φορτώνεται η ευθύνη στο παιδί να «προσέχει περισσότερο».

Η ουσιαστική πρόληψη σημαίνει ότι οι ενήλικοι δημιουργούν κανόνες ασφάλειας χωρίς πανικό: το παιδί ξέρει ότι μπορεί να μιλήσει χωρίς να τιμωρηθεί, ότι κανείς δεν δικαιούται να απαιτεί μυστικά που το φοβίζουν, ότι μπορεί να μπλοκάρει και να αναφέρει έναν λογαριασμό και —κυρίως— ότι δεν θα κατηγορηθεί αν παρασυρθεί ή εξαπατηθεί.

Η πρόληψη αρχίζει πριν εμφανιστεί το πρώτο σημάδι

Η προστασία ενός παιδιού δεν ξεκινά όταν συμβεί το χειρότερο. Ξεκινά από το πώς μιλάμε για το σώμα, τα όρια και το δικαίωμα να λέει «όχι». Από το αν το παιδί ξέρει ότι δεν υπάρχουν «κακά μυστικά» που πρέπει να κρατά από φόβο. Από το αν έχει περισσότερους από έναν έμπιστους ενηλίκους στους οποίους μπορεί να απευθυνθεί.

Ξεκινά επίσης από τη στήριξη των γονέων και των φροντιστών. Ο ΠΟΥ τονίζει ότι η πρόληψη απαιτεί θετικές, μη βίαιες πρακτικές ανατροφής, υποστήριξη των οικογενειών και παρεμβάσεις που μειώνουν παράγοντες κινδύνου πριν η βία εμφανιστεί.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τη σωματική τιμωρία. Η αντίληψη ότι «ένα χαστούκι δεν έβλαψε κανέναν» δεν υποστηρίζεται από τη σύγχρονη επιστημονική τεκμηρίωση. Ο ΠΟΥ αναφέρει ότι ακόμη και η ήπια σωματική τιμωρία ενέχει κίνδυνο κλιμάκωσης και συνδέεται με αρνητικές εκβάσεις για το παιδί.

Τι αλλάζει στην Ελλάδα — και τι παραμένει ανοιχτό

Υπάρχουν βήματα προς πιο οργανωμένη προστασία. Η UNICEF δημοσίευσε το 2025 εγχειρίδιο ενεργειών για την προστασία παιδιών σε κίνδυνο, με στόχο κοινότερες διαδικασίες, καλύτερη συνεργασία και εκπαίδευση επαγγελματιών. Το 2026, το ΕΛΙΖΑ και η Περιφέρεια Αττικής έθεσαν σε εφαρμογή πιλοτικό πρόγραμμα επιμόρφωσης Υπεύθυνων Προστασίας Ανηλίκων σε δομές παιδικής προστασίας.

Ωστόσο, η ίδια η UNICEF εξακολουθεί να επισημαίνει προβλήματα: κατακερματισμένο σύστημα, αλληλεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες, ελλιπή ολοκληρωμένα δεδομένα και ανάγκη για εξειδικευμένες υπηρεσίες προστασίας στην κοινότητα. Αυτά δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες. Καθορίζουν πόσο γρήγορα ένα παιδί θα εντοπιστεί, θα προστατευτεί και θα βρει σταθερή φροντίδα μετά την αποκάλυψη.

Το παιδί δεν πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει να σωθεί

Υπάρχει κάτι βαθύτερο από όλα τα πρωτόκολλα. Ένα παιδί δεν έχει την υποχρέωση να μιλήσει «σωστά», να θυμάται κάθε λεπτομέρεια με σειρά, να έχει εμφανή τραύματα ή να πείσει έναν ενήλικο ότι η ιστορία του είναι αρκετά σοβαρή.

Η ευθύνη ανήκει στους ενήλικους: να ακούν, να παρατηρούν, να μη βιάζονται να δικαιολογήσουν όσα τους ανησυχούν και να χρησιμοποιούν τους θεσμικούς δρόμους όταν υπάρχει πραγματικός φόβος για την ασφάλεια ενός παιδιού.

Η παιδική κακοποίηση δεν αντιμετωπίζεται με πανικό, δημόσιες δίκες ή «κυνήγι μαγισσών». Αντιμετωπίζεται με επαγγελματισμό, έγκαιρη αναφορά, τεκμηριωμένη διερεύνηση, υποστήριξη του παιδιού και ένα ξεκάθαρο κοινωνικό μήνυμα: η σιωπή δεν μπορεί να είναι το τίμημα της οικογενειακής ή κοινωνικής «ηρεμίας».

Το πραγματικό BIG STORY είναι το παιδί που θα προλάβουμε

Οι αριθμοί είναι αναγκαίοι επειδή κάνουν ορατό το μέγεθος. Όμως η ουσία δεν βρίσκεται στο αν μια χρονιά είχε 400, 1.000 ή 10.000 αναφορές. Βρίσκεται σε κάθε παιδί που θα βρει έναν ενήλικο να το ακούσει πριν η βία γίνει χρόνια, σε κάθε εκπαιδευτικό που θα αναγνωρίσει ένα μοτίβο, σε κάθε γείτονα που θα ζητήσει καθοδήγηση αντί να πει «δεν είναι δική μου δουλειά».

Σε αυτή την υπόθεση, δεν υπάρχει ουδέτερη σιωπή. Υπάρχει μόνο το ερώτημα αν, όταν ένα παιδί προσπαθήσει να μιλήσει —με λέξεις, με συμπεριφορά ή με σημάδια— θα υπάρχει κάποιος αρκετά προσεκτικός για να το ακούσει.

Συχνές ερωτήσεις

Τι θεωρείται παιδική κακοποίηση;

Σωματική και ψυχολογική βία, σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση και άλλες μορφές εκμετάλλευσης ή βλάβης παιδιού κάτω των 18 ετών μπορούν να αποτελούν παιδική κακοποίηση ή κακομεταχείριση.

Ποια σημάδια πρέπει να μας ανησυχήσουν;

Ανεξήγητοι τραυματισμοί, απότομες αλλαγές συμπεριφοράς, φόβος για συγκεκριμένο πρόσωπο ή χώρο, παλινδρόμηση, συστηματική έλλειψη φροντίδας και ασυνήθιστες για την ηλικία συμπεριφορές μπορεί να χρειάζονται διερεύνηση. Κανένα μεμονωμένο σημάδι δεν αποτελεί μόνο του απόδειξη.

Τι κάνω αν ένα παιδί μου πει ότι κακοποιείται;

Ακούστε ήρεμα, μην το ανακρίνετε, μην το κατηγορήσετε και μην αντιμετωπίσετε μόνοι σας τον φερόμενο δράστη. Πείτε στο παιδί ότι έκανε σωστά που μίλησε και ζητήστε άμεσα καθοδήγηση από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Πρέπει να είμαι 100% βέβαιος για να ζητήσω βοήθεια;

Όχι. Δεν είναι δουλειά του πολίτη να αποδείξει την κακοποίηση. Μια σοβαρή υποψία ή ανησυχία αρκεί για να ζητήσετε συμβουλή ή να απευθυνθείτε στις αρμόδιες αρχές, οι οποίες θα διερευνήσουν το περιστατικό.

Πού γίνεται αναφορά στην Ελλάδα;

Σε άμεσο κίνδυνο καλέστε 100 ή 112. Αναφορά μπορεί να γίνει στην Αστυνομία ή στην Εισαγγελία. Η Γραμμή SOS 1056 λειτουργεί δωρεάν όλο το 24ωρο, ενώ η Γραμμή ΕΛΙΖΑ 10454 παρέχει δωρεάν καθοδήγηση για ύποπτα περιστατικά.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

FullPress365 | Ειδήσεις, Ρεπορτάζ και Απόψεις