Υπάρχουν ομάδες που τις διαλέγεις.
Και υπάρχουν ομάδες που, για χιλιάδες ανθρώπους, μοιάζει σαν να τις κουβαλούν μέσα τους πριν ακόμη καταλάβουν τι είναι ποδόσφαιρο.
Ένα ερυθρόλευκο κασκόλ από τον πατέρα. Μια πρώτη φορά στο Καραϊσκάκη πιασμένος από το χέρι του παππού. Μια παλιά φωτογραφία σε κάποιο συρτάρι. Μια Κυριακή γύρω από το ραδιόφωνο. Μια σημαία στο μπαλκόνι. Ένας τελικός που περίμεναν γενιές ολόκληρες.
Αυτό είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του Ολυμπιακού.
Γιατί τα 101 χρόνια που χωρίζουν τον Πειραιά του 1925 από τον Ολυμπιακό του σήμερα δεν είναι μόνο πρωταθλήματα, κύπελλα, γκολ και αριθμοί.
Είναι άνθρωποι.
Όλα άρχισαν σε μια ταβέρνα του Πειραιά
10 Μαρτίου 1925.
Στην ταβέρνα του Μοίρα στον Πειραιά άνθρωποι της πόλης συναντιούνται και αποφασίζουν τη δημιουργία ενός νέου συλλόγου.
Ο Νότης Καμπέρος προτείνει το όνομα «Ολυμπιακός» και ο Μιχάλης Μανούσκος το ολοκληρώνει σε «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς».
Το κόκκινο θα συμβολίσει το πάθος και το λευκό την αγνότητα και την ευγενή άμιλλα. Σύμβολο γίνεται ο δαφνοστεφανωμένος έφηβος.
Δεν μπορούσαν τότε να γνωρίζουν τι ακριβώς είχαν δημιουργήσει.
Ούτε ότι εκείνο το όνομα θα περνούσε έναν αιώνα αργότερα από στόμα σε στόμα, από οικογένεια σε οικογένεια και από γενιά σε γενιά. Η επίσημη ιστορία του συλλόγου καταγράφει ως ημερομηνία ίδρυσης τη 10η Μαρτίου 1925 και συνδέει από την αρχή τον Ολυμπιακό με την κοινωνία και τους ανθρώπους του Πειραιά.
Οι Ανδριανόπουλοι και η πρώτη ερυθρόλευκη εποχή
Η πρώτη μεγάλη εικόνα του Ολυμπιακού είναι δεμένη με μία οικογένεια.
Τους Ανδριανόπουλους.
Τα αδέλφια που φόρεσαν μαζί την ερυθρόλευκη φανέλα έγιναν οι πρώτοι μεγάλοι πρωταγωνιστές μιας ιστορίας που μόλις ξεκινούσε.
Στις 30 Απριλίου 1925, ο Ολυμπιακός έδωσε τον πρώτο αγώνα της ιστορίας του στο Ποδηλατοδρόμιο, απέναντι στην ομάδα του γαλλικού πλοίου «Ζαν ντ’ Αρκ».
Νίκησε 6-0.
Μόλις λίγες εβδομάδες μετά την ίδρυσή του, το ταξίδι είχε αρχίσει.
Και έξι χρόνια αργότερα ήρθε το πρώτο μεγάλο ορόσημο.
Το 1931 ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα Ελλάδας. Στο Ποδηλατοδρόμιο εκείνης της περιόδου οι μεγαλύτεροι αντίπαλοί του γνώρισαν διαδοχικές ήττες και η ομάδα του Πειραιά άρχισε ήδη να αποκτά μια δύναμη που ξεπερνούσε τα όρια της πόλης.
Πότε έγινε πραγματικά «Θρύλος»
Το προσωνύμιο δεν δημιουργήθηκε από κάποιο διαφημιστικό σύνθημα.
Κερδήθηκε μέσα στο γήπεδο.
Στη δεκαετία του 1950 ο Ολυμπιακός κατέκτησε έξι συνεχόμενα πρωταθλήματα, από το 1954 έως το 1959.
Ήταν μια κυριαρχία τόσο μεγάλη για την εποχή ώστε το όνομα που έμεινε ήταν ένα:
Θρύλος.
Το επίσημο ιστορικό αρχείο του Ολυμπιακού συνδέει εκείνη την εξαετία με την καθιέρωση του προσωνυμίου που ακολουθεί τον σύλλογο μέχρι σήμερα.
Και τότε συνέβη κάτι ακόμη σημαντικό.
Το ραδιόφωνο άρχισε να μεταφέρει τα παιχνίδια και τις ιστορίες της ομάδας πολύ μακρύτερα από τον Πειραιά.
Ο Ολυμπιακός έπαψε σταδιακά να είναι μόνο η ομάδα μιας πόλης.
Έγινε η ομάδα του λιμανιού που απέκτησε φιλάθλους σε χωριά, νησιά, εργατικές συνοικίες, πόλεις ολόκληρες και αργότερα σε κάθε γωνιά όπου βρέθηκαν Έλληνες.
Το Καραϊσκάκη δεν ήταν ποτέ απλώς ένα γήπεδο
Για έναν νεότερο φίλαθλο ένα γήπεδο είναι εξέδρες, καθίσματα, προβολείς και χορτάρι.
Για έναν παλιότερο, όμως, το Καραϊσκάκη είναι μνήμες.
Είναι άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια.
Είναι ο πατέρας που τον πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο.
Είναι ο φίλος που στεκόταν δίπλα του στην εξέδρα.
Είναι παιχνίδια που ίσως κανένας άλλος δεν θυμάται αλλά εκείνος μπορεί ακόμη να σου πει πού καθόταν, ποιος σκόραρε και τι συνέβη μετά.
Αυτό εξηγεί και γιατί η σχέση του κόσμου με τον Ολυμπιακό δεν μετριέται μόνο από τίτλους.
Ο τίτλος τελειώνει όταν σηκωθεί το κύπελλο. Η ανάμνηση μένει.
Από τον Μουράτη και τον Μπέμπη στις επόμενες γενιές
Κάθε εποχή απέκτησε τις δικές της μορφές.
Μουράτης, Μπέμπης, Υφαντής, Δαρίβας και τόσοι άλλοι στα παλιότερα χρόνια.
Ύστερα άλλες ομάδες, άλλοι αρχηγοί, άλλοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές.
Οι φανέλες άλλαξαν. Τα γήπεδα άλλαξαν. Το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό, τηλεοπτικό, διεθνές.
Αλλά κάτι παρέμενε ίδιο.
Κάθε παιδί που μεγάλωνε Ολυμπιακός άκουγε από κάποιον μεγαλύτερο για εκείνους που δεν είχε προλάβει να δει.
Έτσι χτίζεται στην πραγματικότητα η ιστορία ενός συλλόγου.
Όταν οι νεκροί και οι απόντες εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα στις διηγήσεις των ζωντανών.
29 Μαΐου 2024 – η νύχτα που περίμεναν 99 χρόνια
Και μετά ήρθε μια βραδιά που πέρασε αμέσως από την επικαιρότητα στην Ιστορία.
29 Μαΐου 2024.
Ολυμπιακός – Φιορεντίνα.
Τελικός UEFA Europa Conference League στην Αθήνα.
Το παιχνίδι έχει φτάσει στην παράταση. Στο 116ο λεπτό ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί σκοράρει.
1-0.
Λίγα λεπτά αργότερα ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης.
Για πρώτη φορά ελληνικός σύλλογος κατακτά μεγάλο ευρωπαϊκό τίτλο ανδρών στο ποδόσφαιρο.
Εκείνη τη νύχτα δεν πανηγύριζαν μόνο όσοι βρίσκονταν στην εξέδρα.
Πανηγύριζε ένας 20χρονος που δεν είχε γνωρίσει τον παλιό Ολυμπιακό.
Ένας 50χρονος που είχε περάσει δεκαετίες περιμένοντας.
Ένας 80χρονος που είχε ακούσει τον Ολυμπιακό στο ραδιόφωνο όταν ήταν παιδί.
Και κάπου, σε χιλιάδες σπίτια, υπήρξαν άνθρωποι που κοίταξαν προς μια άδεια καρέκλα και σκέφτηκαν:
«Να ήσουν εδώ να το δεις».
Εκεί βρίσκεται ίσως ολόκληρη η σημασία της λέξης «οπαδός».
Και λίγο πριν, τα παιδιά είχαν ήδη ανοίξει τον δρόμο
Η χρονιά του 2024 είχε γράψει ιστορία πριν ακόμη από τον τελικό της πρώτης ομάδας.
Στις 22 Απριλίου 2024, η ομάδα Νέων του Ολυμπιακού νίκησε τη Μίλαν με 3-0 στον τελικό του UEFA Youth League.
Ήταν η πρώτη κατάκτηση διοργάνωσης UEFA από ελληνικό σύλλογο. Λίγες εβδομάδες αργότερα ακολούθησε η πρώτη ομάδα με το Conference League.
Παρελθόν και μέλλον συναντήθηκαν μέσα σε μερικές εβδομάδες.
Σαν να έκλεινε ένας κύκλος 99 ετών.
Τα 100 χρόνια και το νταμπλ
Στις 10 Μαρτίου 2025 ο Ολυμπιακός συμπλήρωσε έναν ολόκληρο αιώνα ζωής.
Και η επετειακή σεζόν έκλεισε όπως θα ήθελε κάθε φίλος της ομάδας: με πρωτάθλημα και Κύπελλο.
Το 2025 ο Ολυμπιακός έφτασε τα 48 πρωταθλήματα Ελλάδας και τα 29 Κύπελλα, ολοκληρώνοντας το 19ο νταμπλ της ιστορίας του.
Έναν χρόνο αργότερα, στις 10 Μαρτίου 2026, ο σύλλογος γιόρτασε πλέον τα 101 χρόνια ζωής.
Όμως ένας αιώνας δεν χωρά πραγματικά σε έναν αριθμό.
Τελικά, τι σημαίνει να γεννιέσαι Θρύλος;
Δεν σημαίνει ότι θα κερδίζεις πάντα.
Ούτε ότι δεν θα πονέσεις, δεν θα θυμώσεις, δεν θα απογοητευτείς.
Οπαδός δεν γίνεσαι μόνο στις φιέστες.
Γίνεσαι στα χρόνια που περιμένεις.
Στα παιχνίδια που χάνεις.
Στις Κυριακές που επιστρέφεις σπίτι χωρίς φωνή.
Στις ιστορίες που άκουσες από τον πατέρα σου και κάποτε αντιλαμβάνεσαι ότι τις λες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στο παιδί σου.
Γι' αυτό και η εικόνα ενός ηλικιωμένου που φιλά ένα ερυθρόλευκο ύφασμα μπορεί να λέει περισσότερα από εκατό φωτογραφίες τροπαίων.
Γιατί αυτός ο άνθρωπος μπορεί να κουβαλά μέσα του πενήντα, εξήντα ή εβδομήντα χρόνια Ολυμπιακού.
Νίκες και ήττες.
Φίλους που χάθηκαν.
Παίκτες που έγιναν ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Γήπεδα που άλλαξαν.
Και μια φανέλα που παρέμεινε κόκκινη και λευκή.
Ο Θρύλος δεν είναι μόνο όσα σήκωσε. Είναι όσοι τον κουβάλησαν
Το 1925 ήταν οι άνθρωποι του Πειραιά.
Ύστερα οι Ανδριανόπουλοι.
Ύστερα οι γενιές του '30, του '50, του '60, του '70.
Οι πατεράδες.
Οι γιοι.
Οι κόρες.
Οι παππούδες.
Και σήμερα τα παιδιά που ανεβαίνουν για πρώτη φορά τα σκαλιά του Καραϊσκάκη και κοιτούν γύρω τους με εκείνο το βλέμμα που είχαν κάποτε οι σημερινοί εβδομηντάρηδες.
Αυτό σημαίνει να γεννιέσαι Θρύλος.
Να παραλαμβάνεις μια ιστορία που άρχισε πριν από εσένα.
Να τη ζεις σαν να ήταν πάντοτε δική σου.
Και κάποια μέρα να την παραδίδεις στον επόμενο.
Ολυμπιακός. Από το 1925. Από γενιά σε γενιά.